LASBORİ’NİN Günlüğü -

LASBORİ’NİN Günlüğü

Sokak köpeklerinin hayatı nasıldır acaba. Biz insancıkları nasıl görürler ve bizim hakkımızda nasıl düşünürler diye düşündük mü hiç? Lasbori, bir sokak köpeğidir ve değme filozoflara taş çıkartır derecede düşünen; collie cinsi, biraz irice, kahverengi krem karışımı kabarık tüylü, biraz da kirli, kimseyle husumeti olmayan, dost canlısı bir sokak sakinidir. “Dili olsa da bir anlatsa derdini” diye acıdığımız zavallı hayvanattan sadece bir tanesidir Lasbori. Bu sevimli hayvancağızı bu kadarcık tanıdıktan sonra ona kulak verelim.

Sevgili günlük;

Benim gibi bir sokak köpeği pek çok zorluklarla karşılaşıyor her gün ancak beni en çok yoran şeylerden birisi şu isim meselesi. Eğer bir sokak köpeğiyseniz türlü türlü isimleriniz oluveriyor. Herkes size bir isim takıyor. Mesela geçen gün bana Aziz dediler. Meğer Aziz ismi yaratanın isimlerindenmiş. Hayvani cehaletimin esiri oluvermişim işte. Hele işin ucunda kemik parçaları da olunca, kuyruğum sallanmaya başlayıveriyor. Neyse ki mahallenin Hoca Ablası, benim de gayrı resmi sahibim uyardı mahalle sakinlerini de Aziz ismi alındı benden.

Hoca Abla bana Lassie (Lesi) dedi. Benden çok çok önce bir Lassie varmış. Hem de çok ünlü bir köpekçikmiş. Sonra öğrendik ki Lesi ismi kız ismiymiş. Mahallenin çocukları bu sefer de bir erkek ismi olan Boris’i seçti. Tabi ben Lassie diyene de Boris diyene de bakıyor, kuyruk sallıyordum. Böylece kimse üzülmüyordu.

Gelelim Lasbori’ye. Lassie’nin “Las”ı, Boris’in “Bori”si. Birleşince oluyor “Lasbori”.

Benim asıl ismim işte bu. İsim konusunu hallettik sanırım.

...

Hani köpekler havlar ya sevgili günlük; benim öyle boşa tüketilecek “hav”ım yok. Gerekmedikçe havlamam bile. Hoca Abla’yla kursa gideriz, kurstan geliriz, çocuklarla, karşı komşum “Kocabaş”la oynarız ama havlama işitemezsin benden. Kış mevsiminin Ağustos böceği gibiyimdir, ölü gibi sessiz.

Kocabaş demişken, üzülüyorum zavallı arkadaşıma. Özgürlüğü birkaç metre zincirden ibaret. Nasıl dayanabiliyor bilemiyorum. Oysa ben dayanamam tutsaklığa. Kanımda yok bir kere. Gezmeliyim, dolaşmalıyım, kedilere istediğimce dalaşmalıyım; yaşayamam ben öyle. Bir kulübe, standart zamanda önüme konacak olan yiyecekler kesmez beni. Gerekirse aç kalırım ama taktırmam boynuma tutsaklığın yularını. Geceleri beklerim mahalleyi. Korurum; beni hem seveni hem de sevmeyeni.

Beni sevmeyen demişken; Geçen gün bir balkon hanımı çok kızdı bana ama bir türlü anlayamadım neden kızdığını. Ona bir kere bile havlamamışken, çocuklarına bir kerecik bile zarar vermemişken bana böylesi kızmasının sebebi neydi acaba..?

Öfke, şu insan milletini amma da bağlamış kendine. Sadece öfke mi? Gariptir ama insan evladı, koca evlerde yaşarken, çekememezlikle neden zehirler kendisini acaba. Ben ona havlamazken onun bana balkondan havlaması çok garip sevgili günlük (Acaba Hoca Abla ve ailesinin bana verdiği kemikleri mi kıskanıyor ne...!). Bir de beni yemeğime zehir katmakla tehdit etmesine ne demeli…? Çok içerledim doğrusu çok. Zavallılık böyle olsa gerek, küçümseyerek küçük düşmek, çekememezlikle çekilmez olmak. Aşağılayarak aşağılık hale düşmek, falan filan…

Kısacası acıyorum şu zavallı insanlara.

Sor hadi bana sevgili günlük, “insan olmak ister misin?” diye. Sor hadi sor. Neyse ben cevap vereyim: “ASLA” Ben halimden memnunum. İnsan olan düşünsün. Ben yaşam gayemi, hayvan halimle yerine layıkıyla getiriyorum nasıl olsa. Neymiş efendim, “Pire itte (yani bende), bit de yiğitte (yani insanda) bulunurmuş. “Hani yiğitliğiniz? Nerede? Ben ki kimseye havlamam bile, benden niye korkuyorsunuz?” diye sorasım geliyor. Onu sormam için bile kendimce havlamam gerek ama değmez. Sonra neymiş efendim: “İt iti ısırmazmış. Kendi kuyruğumu kendim mi ısırıp parçaladım öyleyse. Ayıptır söylemesi; aramızda kalsın, beni ölümle tehdit eden şirret hanımefendi şikâyet etmiş beni. Alıp götürdüler yine mahpusa (barınağa). Üç beş ufak tefek hemcinsim saldırmasınlar mı bana! Tek tek gelseler ya, sıkar tabi. Yetmedi gücüm kaptırdık kuyruğu ama olsun. Bir ikisinin bacağı da kaldı dişlerimin arasında. Keşke daha farklı olsaydı, benim nazik arkadaşlık teklifimi kabul etselerdi de hır gür olmasaydı aramızda. Ama nereden bileyim, ne öğrendilerse insanlardan öğrendiklerini, başta uyumsuzluk olmak üzere. Nerden bileyim kaşla göz arasında insanlaştıklarını. Yine dönüp dolaşıp aynı yere geliyorum ama zor be insan olmak. Yazık insanlara.

Neyse kaçtım barınaktan, koştum geldim mahalleme, Hoca Abla’ya ve onun şefkat dolu ellerine.

…

Şu hayat denen şey çok garip be sevgili günlük; İnsan evladını ve yaptıklarını yadırgasam da iyileri de çok iyi oluyor. Bak Hoca Abla’ya, ailesine. Onlar çoğu gibi değil. Beni severler, onlara sokulduğumda biraz rahatsız olsalar da kirli tüylerimi okşarlar, pirelerimden çekinmezler, yiğitlik taslamazlar, hep naziktirler, hep güzel sözler söylerler bana. En çok onu ve ailesini seviyorum be sevgili günlük. Onlara birisi yan baksa eğer, işte o havlamayan, kimseyi kırmak istemeyen ben var ya, o an köpürürüm.

Hayvan şaşırıyor işte bu çelişkiye. İnsanların diğer zavallı ve kötü çoğunluğu da neden bu iyi azınlık kadar insan olamıyor. Ben hayvanken, Hoca Abla gibilere özenmeye çalışırken; Kötü insancıklar neden hayvanlaşmaya özeniyor işte bunu bir türlü anlayamıyorum.

Tüm bu keşmekeşi, gariplikleri yadırgasam da yaşama tutunmak benim görevim sevgili günlük. Beklentim, bir parça kemik, bir lokma kuru ekmek ve birazcık sudan ibaret. Minnetim beni gerçekten gönülden sevene, gerçek insan olana.

Kabul ediyorum sevgili günlük, ben bir köpeğim, hayvanım, çoğu zaman pireliyim, kirliyim ama iyi insanlarla, hele Hoca abla gibi insanlarla olmaktan mutluyum. Beni ben olarak, bu halimle sevip kabul edenlerle olduğum için, kötü insancıklara rağmen yine de mutluyum. Darısı, kötü insancıklara benzemeden yaşamayı başaran diğer hayvan arkadaşlarımın başına…

Tekrar dertleşmek ümidiyle, Lasbori’den sevgiler…

LASBORİ’NİN Günlüğü /

YAZARA AİT DİĞER YAZILAR